Recente verhalen

Op rolletjes

Echte backpackers zijn we nooit geweest, al heeft het er jarenlang wel zo uitgezien. Tot tien jaar geleden. Toen hebben wij onze oude vertrouwde rugzakken ingeruild voor rolkoffers: het einde van een tijdperk. Beiden hebben hun voor en tegen. Het voordeel van de rugzakken was dat we ze op een krap bemeten kamer altijd wel ergens kwijt konden – de koffers die we nu hebben, nemen uitgeklapt veel ruimte in beslag. Staat tegenover dat het altijd weer een crime was om, zeker onder de ogen van een wantrouwende douanier, overzicht te creëren over de complete inhoud van je rugzak.
Soms is rollen niet mogelijk, maar de tijd van de primitieve reizen ligt achter ons; als we onverhoopt toch honderd meter met onze bagage door het mulle zand moeten is er altijd wel een behulpzaam mannetje aanwezig. Bij afwezigheid van een lift denderen we met onze koffers ongegeneerd de trappen af.
Nee, geef mij maar een rolkoffer. Als de botten met de jaren wat strammer worden, trek je zo’n ding nog steeds probleemloos achter je aan.
Tenzij…
Mits…

Het zal een jaar of vijf geleden zijn dat het kerstpakket van mijn werkgever een rolkoffer bevatte. Slechts uit een rolkoffer bestond, zo bleek toen ik – nieuwsgierig naar de inhoud – het ding openritste en alleen maar stukken piepschuim en verkreukeld karton vond. Nadat ik met moeite het handvat aan de gammele, enkele telescoopsteel helemaal had uitgetrokken en het wankele geval in onze kamer even demonstratief een paar meter achter me aan trok, bleek het eerste obstakel, een twee centimeter hoger gelegen tapijt, al een brug te ver: de combinatie van het zwabberende steeltje en de veel te kleine wieltjes bleek dodelijk.
Na de eerste proefrit op ons spiegelgladde parket was het mij meteen duidelijk: ongeschikt voor welke reis dan ook, laat staan een van onze reizen. Dat enkele collega’s tot dezelfde conclusie waren gekomen, zou een paar maanden later blijken toen we op de Oranje-rommelmarkt in het Groninger forensendorp Zuidhorn een vijftal exemplaren van de Hanze-rolkoffer tegenkwamen.

Wat ik bij de eerste testrit over het parket nog niet doorhad, was dat de kleine, hardplastic wieltjes zelfs op een normaal geplaveide weg al een enorme herrie produceren. Toen ik na de kerstvakantie vanaf het parkeerterrein achter de Hanzehogeschool, over het bruggetje, naar de achteringang van ons gebouw liep, werd ik opgeschrikt door een geluid dat klonk alsof een stratenmaker met een trilplaat over een zojuist gelegd straatje denderde. Toen ik omkeek, zag ik het glunderende gezicht van een collega, trots zijn Hanzekoffer achter zich aan zeulend. Pas toen hij zijn kerstpakket had neergezet konden we elkaar verstaanbaar een gelukkig nieuwjaar wensen. De bewuste collega ben ik nog een paar keer met zijn koffer tegengekomen. De laatste jaren zie ik hem er nooit meer mee.

Moraal van bovenstaand verhaal: een goed rollende koffer heeft – afgezien van degelijke ritsen, een solide frame en dito trekbeugel – grote wielen en dan ook nog eens op een fatsoenlijke manier gelagerd en gemonteerd. Ik heb geen aandelen in Dakine, maar de koffers van dit merk die wij nog elk jaar achter ons aanzeulen, hebben alles meegemaakt en leven nog steeds. En, voor het geval je naar Venetië wilt, ze zijn vrijwel geruisloos…
Zaterdag 3 maart jl. kwam ik in de NRC, onder het kopje Alledaagse Wetenschap, een artikel tegen getiteld ‘Een frontale aanval op het rolkoffergeratel‘.
Venetië blijkt enige tijd geleden op het nippertje het plan te hebben ingeslikt om luidruchtige rolkoffers uit het centrum te weren. Het stuk is een, inderdaad bijna wetenschappelijke, verhandeling over een van de grootste ergernissen van de wielkoffer: het lawaai.

Voor mij maakt het niet meer uit: ik heb een paar maanden geleden het laatste ‘kerstpakket’ in mijn bijna 40-jarige onderwijscarrière ontvangen, maar mocht de Hanzehogeschool ooit weer een rolkoffer cadeau doen, dan raad ik ze aan dit artikel nog eens goed te lezen. Ik moet er namelijk niet aan denken dat ik – straks gepensioneerd en op een van de reizen die we hopelijk nog gaan maken – ergens in Azië of Afrika opeens wordt opgeschrikt door iemand, achter mij. Iemand die met zijn rolkoffer op weg is naar een kamer in hetzelfde hotel.
En dat dat dan een collega is….

[Het mag duidelijk zijn dat op de foto een degelijk wiel van een van onze eigen koffers is te zien…]