Dikke mensen kunnen niet rennen

Kandy – Sri Lanka

Het hek van de Kandy Garrison Cemetry staat inderdaad open. In tegenstelling tot hetgeen vermeld in alle reisgidsen, verzekerde de uitbater van de Victory bar ons gisteravond dat de begraafplaats vandaag, zondag, wel degelijk open zou zijn.
Geen wonder dus dat er, behalve ons, op het hele terrein geen levende ziel te bekennen is. Weliswaar gaat er niets boven het in je eentje over een kerkhof dwalen, ware het niet dat ik me had verheugd op de aanwezigheid van de in de Lonely Planet zo aangeprezen caretaker. De man zou de gave hebben om boeiend en geestig over de hier begraven Britse kolonisten te vertellen. Vandaag is er blijkbaar geen caretaker. We zullen zelf onze fantasie moeten laten werken.
lees verder “Dikke mensen kunnen niet rennen”

Een steen in de weg

Van onderstaand verhaal dat zich afspeelt in Larabanga ( Ghana) is deze week een ingekorte versie verschenen op de interessante reissite Reisbijbel.nl (voorlopig nog even op de home-page, maar later altijd vindbaar onder de tips). Reisbijbel heeft deze reis-tip de titel  Een steen in Ghana met een bijzonder verhaal gegeven.

Larabanga – Ghana

Aan mijn verzoek om, onderweg naar de Larabanga-moskee, even te stoppen bij ‘de steen’ wordt met tegenzin gehoor gegeven. Volgens onze reisleider Doudou konden we het beter niet doen, en wel omdat het gewoon niet interessant is. Nadat ik in de bus uit een reisgids het verhaal van de steen heb voorgelezen, zijn er behalve Jan Boonstra en zijn vrouw opeens nog zes mensen die de magische steen graag willen zien.
lees verder “Een steen in de weg”

Op rolletjes

Echte backpackers zijn we nooit geweest, al heeft het er jarenlang wel zo uitgezien. Tot tien jaar geleden. Toen hebben wij onze oude vertrouwde rugzakken ingeruild voor rolkoffers: het einde van een tijdperk. Beiden hebben hun voor en tegen. Het voordeel van de rugzakken was dat we ze op een krap bemeten kamer altijd wel ergens kwijt konden – de koffers die we nu hebben, nemen uitgeklapt veel ruimte in beslag. Staat tegenover dat het altijd weer een crime was om, zeker onder de ogen van een wantrouwende douanier, overzicht te creëren over de complete inhoud van je rugzak.
lees verder “Op rolletjes”

Do not try this at home

Vietnam – Ho Chi Minh-stad

Om van ons hotel midden in het oude Saigon naar de Cholon-markt in de Chinese wijk te komen hadden we twee fietstaxi’s genomen.
Het was beter geweest als we aan de overkant waren afgezet. Van weerskanten trekt een brede band van auto’s, brommers en fietsers traag maar vastberaden voor ons langs. lees verder “Do not try this at home”

Nieks busje is steengoed

nieks-busje1Omg. Karakol – Kirgizië

Het automobiel dat vandaag tot onze beschikking staat heeft een uur geleden de verharde weg verlaten. Meer dan dertig jaar geleden heeft het de fabriek verlaten. Op de voorkant van de afgedankte legerbus prijkt een V-vormige embleem met de Russische letters ‘УAЗ’ (UAZ). Ze staan voor Ulyianovsky Avtomobilny Zavod, de befaamde autofabriek van Ulianovsk
Niet alleen het plaatwerk, ook het chassis van het donkergroene koekblik zit vol ingelaste stukken. De deuren, voor zover ze niet zijn dichtgelast, zijn alleen nog open krijgen door ergens binnenin op de tast aan een stang te trekken.
lees verder “Nieks busje is steengoed”

Long night in the longhouse

mls-0707-s-1283-lemanak-longhouse-guesthouseOmgeving Sarawak – Maleisië

Ons onderkomen voor de komende twee nachten heet officieel het Lemanak Longhouse Guesthouse. Hoog op de oever van de Lemanak-rivier liggen de barakken waar de toeristen slapen. Iets verderop bevindt zich het originele longhouse waar de plaatselijke bevolking woont.
Een longhouse is een manier van wonen. In bouwkundige zin is het een langgerekte ruimte die rondom toegang biedt tot een groot aantal vertrekken: de privédomeintjes van de gezinnen die deel uitmaken van een gemeenschap.
lees verder “Long night in the longhouse”

Welkom in Buchara

0919b-bukharaBuchara – Oezbekistan

Ik sta voor De Ark van Buchara. Op deze plaats, vlak voor het oude koninklijke bolwerk van de stad, groeven Charles Stoddart en Arthur Conolly, ten aanschouwen van een enorme menigte, letterlijk hun eigen graf. Het moeten graven van je eigen graf zal sowieso geen pretje zijn, maar als het weer op die bewuste 24 juni 1842 hetzelfde was als vandaag (slechts een paar weken later in het jaar) dan zijn de mannen de laatste uren van hun leven helemaal niet te benijden geweest. Ook vandaag is het op mijn wandeling door de stad namelijk rond de 47 graden.
Drie jaar eerder was de Britse kolonel Stoddart al in Buchara aangekomen. 
lees verder “Welkom in Buchara”